فلامنکو در مقابل دوربین های سینما ( قسمت دوم )

 

در دهه 1960، سینما همچنان ویترینی برای خودنمایی هنرمندان فلامنکو محسوب می شد. در سال های اولیه این دهه تلاش در جهت نشان دادن هنر فلامنکو به صورت هنر فولکلور اسپانیایی با استقبال زیادی مواجه شد. Los Tarantos بدون شک مهمترین فیلم این سال هاست که از طریق این فیلم کارگردان سعی در نشان دادن واقعیت های اجتماعی در هنر فلامنکو را دارد. در دهه 1950، Lola Flores ، el Príncipe Gitano و Antonio Molina چهره های برجسته سینمای فلامنکو بودند، اما گویا سلطنت آنها در سینمای فلامنکو در دهه 1960 نیز پایانی ندارد. اگرچه همراه با آنها در این دوره هنرمندان جدیدی نیز ظهور کردند، هنرمندانی چون Rocío Jurado ، Peret ، Rafael de Córdoba و مهمتر از همه Antonio Gades.

Rovira Beleta به عنوان خالق فیلم( Los Tarantos-1963) در واقع موفق ترین فیلم این دهه را به خود اختصاص داد. فیلمی که غبار گذشت زمان هنوز هم بروی آن ننشسته و بعد از گذشت بیش از چهل سال هنوز هم درخواست های زیادی برای بازبینی آن وجود دارد. این فیلم بینندگان امروزی را نیز به شدت تحت تاثیر خود قرار می دهد و این در عرصه سینما موفقیت چشمگیری به شمار می رود. در این فیلم تغییرات اساسی در سینمای فلامنکو دیده می شود. تغییراتی که ناشی از دوری از هنر عامی و پرداختن به هنر تخصصی فلامنکو می باشد. نقش اول و اساسی در فیلم La historia de los Tarantos را Alfredo Mañas بر عهده دارد. این فیلم روایت داستان غم انگیزی از عشق میان دو جوان از خانواده های کولی که در علم و هنر موسیقی با هم  رقیب هستند می باشد. با این حال حضور کارمن آمایا (Carmen Amaya) و Antonio Gades به عنوان رقصنده های این فیلم و صدای El Chocolate و Peret و هنرمندان دیگر فلامنکو، حال و هوای خاصی به آن داده است. Los Tarantos نامزد دریافت جایزه اسکار به عنوان بهترین فیلم خارجی زبان نیز در آن سال ها بود.

چهار سال بعد همان کارگردان با نسخه فیلم (El Amor Brujo-1967) جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان را از آن خود نمود. در این فیلم استفاده از موسیقی فلامنکو که حول محور یک داستان عاشقانه همراه با اشتیاق و ستمگری است در نوع خود بسیار قابل توجه است. اما در این سال ها فهرستی از هنرمندان جدید در عرصه سینمای فلامنکو بسیار جلب توجه می کند. Antonio Gades، Cristina Hoyos، Rafael de Córdova، Chaqueta de Cádiz و Pepe Maya و در میان این همه هنرمند، تعجب انگیز ترین آنها ظهور کامارون جوان با هنر استثنایی خود است. Antonio Molina و Rafael Farina به عنوان یک زوج موفق به صورت منظم در سینمای فلامنکوی دهه 1960 ظهور پیدا می کنند.

آنها با حضور در فیلم های (Café de Chinita -1960)، (Puente de Coplas -1961) اعتبار زیادی برای خود در این زمینه کسب می نمایند. Jarrito، Fosforito، Porrinas de Badajoz، Félix de Utrera ، La Niña de los Peines ، La Niña de la Puebla ، Juan Varea ، El Güito ، María Rosa یک لیست طولانی از ستارگان فلامنکو در عرصه سینمای فلامنکو در دهه 1960 می باشند. اما Antonio Gades بدون شک یکی از پر کارترین هنرمندان این دهه می باشد. وی با بازی در فیلم هایی نظیر Último encuentro و Con el viento Solano کارنامه موفقی از خود را ارائه کرده است.  

دهه 1970 با فیلم برجسته و زیبایی با نام La ley de una raza  آغاز می شود. حضور La Chunga و Antonio "el bailarín" به عنوان پیشکسوت های هنر فلامنکو در این فیلم، از نقاط برجسته آن به شمار می رود. دو سال بعد فیلم های Casa Flora با حضور Lola Flores و Camarón de la Isla به روی پرده ها رفت و با استقبال بینندگان هم مواجه شد .

اما در سال 1975 La Carmen به روی پرده سینما رفت. این فیلم به موقعیتی مناسب برای نمایش هنر گروهی از هنرمندان فلامنکو تبدیل شد هنرمندانی چون El Agujeta، Enrique de Melchor، Enrique El Cojo، Enrique Morente، Pepe de Lucía، Rafael de Córdova، Sara Lezana و کمپانی فلامنکو از باشگاه فلامنکویی با نام Las Brujas  در این فیلم حضور دارند. در نهایت و قبل از بسته شدن پرونده این دهه می توان از مستند( Cantes de Málag-1974) و( Canciones de Nuestra Vida-1975) یاد کرد. فیلم هایی با حضور هنرمندانی چون Antonio Gades ، Carmen Amaya ، Carmen Sevilla ، Conchita Piquer ، Imperio Argentina ، La Polaca ، Lola Flores ، Marujita Díaz وSara Montiel.






گالری تصاویر این مقاله...